Një pishë e thjeshtë e mbledhur në kopsht mund të shndërrohet në një tregues natyror befasues të lagështisë, dhe shkenca e konfirmon këtë
Pishat janë krijuar nga natyra për të mbrojtur dhe shpërndarë farat. Luspat e tyre përbëhen nga shtresa të indeve bimore që reagojnë në mënyra të ndryshme ndaj lagështisë. Kur thithin ujë ose avull, siç ndodh gjatë një dushi të nxehtë, ato ndryshojnë dhe priren të mbyllen.
Kur ajri bëhet përsëri i thatë, luspat tkurren dhe pisha hapet sërish. Pa bateri, pa mekanizma artificialë: vetëm natyra.
Nuk bëhet fjalë për një truk, por për një proces biologjik të vërtetë të quajtur lëvizje higroskopike. Në natyrë, ky sistem i lejon pishës të zgjedhë momentin më të favorshëm për të lëshuar farat: ajo hapet në ditë të ngrohta dhe të thata, që era t’i shpërndajë larg, dhe mbyllet kur ajri është i lagësht ose kur bie shi, për të shmangur rënien e menjëhershme në tokë pa mundësi shpërndarjeje.
Është një nga shembujt më fascinues të lëvizjes pasive te bimët: një përgjigje automatike ndaj ndryshimeve të lagështisë, pa muskuj, pa energji të jashtme, pa asnjë ndërhyrje.
