Maria Magdalena është një nga figurat femërore më të pranishme në historinë e artit perëndimor, por edhe një nga më të riformatuarat ndër shekuj. Në pikturë ajo është shfaqur si grua e penduar, figurë e sensualizuar, dishepulle, shenjtore, nënë e dhimbjes apo grua që përballet drejtpërdrejt me shikuesin. Imazhi i saj është ndërtuar jo vetëm mbi rrëfimet biblike, por edhe mbi legjenda, interpretime artistike dhe ide të ndryshme që epoka të caktuara kanë pasur për feminitetin.
Për shekuj, artistët kanë vendosur mbi figurën e Magdalenës simbole të ndryshme: flokët e gjatë, veshjen e kuqe, enën e alabastrit, kafkën, pasqyrën dhe qirinjtë. Secili prej tyre ka shërbyer për të ndërtuar një version të ndryshëm të saj, duke e kthyer në një figurë ku ndërthuren bukuria, vdekshmëria, dëshira, pendesa dhe vetë-reflektimi.
Pikërisht ky transformim i figurës së saj është në qendër të ekspozitës “Mary Magdalene: Sin. Pray. Love.”, që hapet më 17 shtator në Muzeun Städel në Frankfurt dhe do të qëndrojë e hapur deri më 17 janar 2027. Përmes veprave nga shekulli XVI deri te arti bashkëkohor, ekspozita ndjek mënyrën se si Magdalena është interpretuar nga artistë të ndryshëm dhe se si imazhi i saj ka ndryshuar bashkë me historinë e artit.
Sipas historianit të artit Bastian Eclercy, bashkëkurator i ekspozitës, në figurën që sot njihet si Maria Magdalena janë ndërthurur tri figura të ndryshme: gruaja mëkatare pa emër, Maria e Betanisë dhe Maria Magdalena në kuptimin e ngushtë biblik. Kjo përzierje ka ndikuar në mënyrë të drejtpërdrejtë në ikonografinë e saj, duke krijuar një personazh që në art shpesh është shumë më kompleks sesa figura që përshkruhet në burimet biblike.
Titulli i ekspozitës, “Sin. Pray. Love.”, përmbledh tri mënyra kryesore përmes të cilave ajo është paraqitur: si mëkatare dhe e penduar, si shenjtore dhe dishepulle, si dhe si figurë e lidhur me ide të ndryshme mbi dashurinë, përkushtimin dhe intimitetin./KultPlus.com
