Poezi nga Sylvia Plath
I mbyll sytë dhe vdes e gjitha bota që ishte deri dje;
I hap qepallat dhe gjithçka lind sërish.
(Mendoj se krijim i fantazisë sime je.)
Yjet në blu e të kuqe një vals nisin atje.
Errësira arbitrare hyn duke galopuar:
I mbyll sytë dhe vdes e gjitha bota që ishte deri dje;
Ëndërrova sikur në shtrat më shitove pa fre,
më magjepse me dashuri, më puthe deri në çmenduri
(Mendoj se krijim i fantazisë sime je.)
Zoti nga qielli zbret, zjarret e ferrit shuhen, a s’e sheh:
Jashtë Serafinë dhe njërëz të Satanait kudo:
I mbyll sytë dhe vdes e gjitha bota që ishte deri dje;
Shpresova se do të ktheheshe, pasi një premtim ma dhe.
Por unë po plakem dhe emrin tënd po e harroj
(Mendoj se krijim i fantazisë sime je.)
Më mirë sikur një zog stuhie ta dashuroja, sepse,
të paktën, kur pranvera vjen ata kthehen përsëri.
I mbyll sytë dhe vdes e gjitha bota që ishte deri dje;
(Mendoj se krijim i fantazisë sime je.)/KultPlus.com
