Ka gra që nuk lodhen duke mbajtur gjallë muhabetet, sikur fjala të jetë arma e vetme që zotërojnë.
Ato nuk ndërtojnë ura, por thurin rrjeta, ku kapin emra, histori dhe gjysmë të vërteta.
Në dukje duken të zakonshme, ndonjëherë edhe të buzëqeshura, por pas fjalëve të tyre fshihet një hije që nuk të jep qetësi.
Nuk është kurioziteti ai që i shtyn, por një boshllëk i heshtur që përpiqen ta mbushin me jetët e të tjerëve.
Ligësia nuk bërtet gjithmonë. Shpesh flet me zë të ulët, në cep të tavolinave, në mesazhe të fshehta, në fjali që nisin me “nuk dua të flas, por…”.
Dhe pikërisht aty nis plagosja. Sepse fjala e hedhur pa mend nuk zhduket, ajo endet, rritet dhe helmon. E ato që e përhapin, shpesh nuk e kuptojnë se çdo muhabet që mbajnë, tregon më shumë për shpirtin e tyre sesa për ata që përmendin.
Gruaja e fortë nuk ka nevojë për zhurmë. Ajo ndërton, mbron dhe hesht kur duhet. Nuk e gjen veten në historitë e të tjerëve, sepse ka një jetë për të jetuar dhe një paqe për të ruajtur. Ndërsa gruaja që ushqehet me muhabet, humbet pak nga vetja çdo ditë, duke e shitur qetësinë për disa çaste vëmendjeje.
Në fund, koha i vë të gjitha në vend. Fjalët e liga kthehen si jehonë te burimi i tyre, ndërsa dinjiteti mbetet aty ku ka qenë gjithmonë — te ata që zgjodhën të mos flasin kur mund të lëndonin. Sepse karakteri nuk matet me sa di për të tjerët, por me sa hesht për ta. Dhe aty bëhet dallimi i vërtetë.
