Poezi nga Robert Burns
Dashuria dhe varfëria
Më ndoqi dashuria bashkë
Me varfërinë e shkretë;
Në shteg të tyre herët rashë,
Më zunë shpejt në rrjetë.
Po varfërinë e zboj, e tremb
Dhe s’ka më varfëri,
Veç dashurinë dot s’e shemb,
Se mbetet dashuri!
Pse dashurisë si pengesë
I del përpara ndarja?
Dhe pse të mbetet robëreshë
Nga smira dhe nga parja?
Dhe pasuria dhe hambari
Pak lumturi na japin,
Por frikacaku dhe truthari
Pushtetin shpejt e kapin!
Më flet me sy për dashurinë,
Kur humb mes përqafimit,
Ndërsa me buzët ftohtësinë
Ma shfaq përmes gjykimit.
