Sara Bajrami
Ka ditë që ky rast më ka lënë pa zë. Jo sepse nuk kam çfarë të them, por sepse tronditja ishte aq e madhe sa nuk gjeja fjalët e duhura.
Disa ngjarje të mpijnë, të lënë pa frymë, derisa dhimbja të të detyrojë të flasësh.
Një vajzë 16-vjeçare. Një fëmijë. E shantazhuar, e kërcënuar, e shitur për para nga familjari i saj. Nga dikush që duhej ta mbronte, jo ta kthente në mall.
Por krimi nuk ndalet aty. Krimi vazhdon me çdo burrë që shkoi tek ajo.
Burra që e dinin se ishte e mitur. Burra që panë një fëmijë dhe nuk u ndalën. Burra që zgjodhën epshin mbi njerëzinë.
Kjo nuk është dobësi, kjo është poshtërsi.
Më trondit thellë hipokrizia e atyre që flasin për moral, fe dhe nder, ndërsa në errësirë shkelin gjithçka të shenjtë. Morali nuk është fjalë që thuhet për sy e faqe. Morali është vijë që nuk kalohet. Dhe këta njerëz e kaluan atë pa asnjë ndjesi faji.
Nuk dua të fajësoj të gjithë. Sepse kudo ka njerëz të mirë, njerëz me zemër dhe ndërgjegje. Ky shkrim nuk është kundër një vendi apo një komuniteti — është kundër hipokrizisë njerëzore, kundër atij morali që vishet si fasadë, ndërsa brenda është i kalbur.
Heshtja nuk është neutralitet.
Heshtja është bashkëfajësi.
Morali nuk është fjalë.
Feja nuk është mbulesë.
Nderi nuk është heshtje.
Një shoqëri që mbron imazhin më shumë se fëmijët e saj është e sëmurë. Një shoqëri që e mbulon dhunën me fjalën “turp” ka humbur të drejtën të flasë për nder.
Ky shkrim është revoltë.
Është akuzë.
Është thirrje për vetëdijesim.
Sepse sot ishte ajo.
Nesër mund të jetë dikush tjetër.
Dhe nëse vazhdojmë të heshtim, krimi bëhet i yni.
