Nasir Selimi : Gjurmët e një jete – Mes kujtimeve dhe mësimeve)
Nga Lulëzim HAZIRI
“Gjurmët e një jete – Mes kujtimeve dhe mësimeve” është një libër që vjen në duart e lexuesit me sinqeritet, butësi dhe peshë shpirtërore. Nasir Selimi na fton jo vetëm të lexojmë kujtimet e tij, por t’i jetojmë ato bashkë me të. Është ai lloj libri që e hap me kureshtje, e ndjek me çudi dhe e mbyll me emocion, sepse çdo faqe mban brenda një copë jete, një mësim dhe një reflektim që të zgjon ndjenjat më të pastërta.
Libri hapet me kujtimet e fëmijërisë në Gostivarin e viteve të hershme – një kohë e varfër materialisht, por e pasur shpirtërisht. Aty lindin vlerat që do ta udhëheqin autorin gjithë jetën: ndershmëria, përulësia, dashuria për familjen dhe respekti për dijen. Rrëfimet për gjyshin punëtor dhe të urtë, për gjyshen që ëndërronte shkollën, për nënën e fortë dhe të butë njëkohësisht, krijojnë një galeri personazhesh që i japin librit ngrohtësi të jashtëzakonshme.
Por ndër figurat më të dhimbshme e më madhështore është babai, Sefer Selimin – mësues, poet, patriot dhe njeri i fjalës së drejtë. Humbja e ditarit të tij nga strukturat shtetërore dhe ikja e tij e hershme nga jeta lënë një plagë që autori e mbart si amanet. Pikërisht ky amanet, ky zë i ndërprerë, bëhet motivi i thellë për të shkruar librin. Për ta përmbushur atë që babai nisi: mbajtjen gjallë të kujtesës familjare, të rrënjëve dhe të identitetit.
Me një stil të rrjedhshëm dhe me një qartësi të veçantë, Selimi na shpie në vitet e studimeve në Prishtinë – vite që hapin horizonte, që formojnë mendimin dhe karakterin e një të riu të etur për dije. Aty ai kupton se jeta e vërtetë nis me përballjen me sfidat, me zgjedhjet e vështira dhe me përgjegjësitë që vijnë bashkë me rritjen.
Libri më pas hap kapitujt e jetës profesionale: puna në ekonomi, drejtimi i institucioneve, angazhimi në jetën publike, përvoja diplomatike dhe kthimi në jeten akademi. Në secilin etapë, autori nuk mjaftohet me kronikë faktesh; ai ndalet te ajo që ka më shumë rëndësi – te përvoja njerëzore, te mësimet morale, te mënyra si ndërtohet karakteri përmes punës dhe përmes njerëzve që takojmë.
Krenaria për punën me studentët zë një vend të veçantë. Ajo vjen si dëshmi se dija nuk është thjesht profesion, por mision – një mënyrë për të krijuar ndikim, për të ndërtuar ura mes brezave dhe për të lënë gjurmë që zgjasin më shumë se vetë jeta.
Vepra e Selimit është e mbështetur fort te kujtesa kolektive. Ai sjell fragmente të vlefshme historike, shoqërore e kulturore, ngjarje që kanë formësuar identitetin e shqiptarëve në Maqedoni: vizita të ansambleve nga Shqipëria, javët e filmit shqiptar, shkollën e dikurshme plot rregull e përkushtim, jetën kulturore të qytetit, dhe atmosferën e një kohe kur arti dhe fjala kishin një domethënie të jashtëzakonshme. Këto momente nuk janë thjesht kujtime, por gurë themeli të historisë sonë të përbashkët.
Ajo që e bën librin të veçantë është se, ndërsa rrëfen për veten, autori rrëfen edhe për ne – për një gjeneratë, për një vend, për njerëz që u rritën mes thjeshtësisë por edhe mes madhështisë që jep dashuria për dijen, për familjen dhe për tokën ku rritesh. Stili i tij është i thjeshtë, i ngrohtë dhe i ndershëm. Nuk ka tepri, nuk ka retorikë të zbrazët. Ka vetëm jetën e një njeriu që ka punuar me integritet, ka dashur me shpirt dhe ka kujtuar me mirënjohje. Dhe pikërisht kjo e bën librin të prek zemra, sepse është i vërtetë.
Në fund, “Gjurmët e një jete” është një ftesë për t’u ndalur dhe për të menduar: për rrënjët që na mbajnë, për njerëzit që na rrisin, për momentet që na formojnë. Është një libër që të mëson se kujtimet nuk janë barrë, por dritë; se jeta nuk matet me tituj, por me njerëzit që takon; se gjurmët më të bukura janë ato që i lëmë në zemrat e të tjerëve.
Dhe pikërisht këtë gjë ka bërë Nasir Selimi me këtë libër – ka lënë një gjurmë të bukur, të pastër, të denjë. (koha.mk)
